Pszenica ozima nawożenie

W nawożeniu zbóż ozimych główny wpływ na plon odgrywa początkowa miara azotu używana wiosną. To od niej zależne jest przede wszystkim liczba źdźbeł, w konsekwencji obsada kłosów, która w przeważającym stopniu odgrywa wpływ na plon ziarna.

Pszenica ozima jest zbożem o dosyć szerokich wymaganiach wodnych a także reaguje spadkiem plonu w latach o mniejszej liczebności opadów, głównie na lżejszych glebach. Pokaźne wymagania wodne wypadają od fazy krzewienia do końca fazy strzelania w źdźbło, za to dla wielu form do rozpoczęcia kwitnienia. Nadmiar wody sprzyja wzrostowi infekcji grzybowych ale również obniża jakość ziarna. Pszenica zawiera dość duże uwarunkowania cieplne w toku całego okresu wegetacji. Słoneczna jesień działa na wzrost mrozoodporności.

Preferuje ciepłą jesień, krótką zimę a ponadto wczesną, słoneczną wiosnę oraz równomierne, umiarkowane opady. Pszenica nie reaguje dobrze na nawożenie przez obornik bydlęcy, wtenczas utrudnione jest przygotowanie roli pod siew. Nawożenie azotem zaleca się wykorzystywać wczesną wiosną, z chwilą ruszania wegetacji pszenicy. Wypada nie zapominać o tym, że zboża pobierają najwięcej, bo więcej niż 70% azotu od fazy krzewienia do fazy początku kłoszenia, więc dawki azotu wypada stosować doglebowo w 2-3 terminach. Nie należy wykorzystywać się jednorazowo więcej jak 60 kg/ha azotu. Pszenicę ozimą zaleca się nawozić wiosną dawką prawie 20-25 kg azotu na każdą przewidywaną tonę ziarna, już po uwzględnieniu przystępnych zapasów glebowych.

Odpowiednie nawożenie fosforem a ponadto potasem zwiększa odporność pszenicy ozimej na choroby, mróz, niedobory wody plus wyleganie. Decyduje także o błyskawicznym wypełnieniu ziarna plus równomiernym dojrzewaniu.



Powiązane słowa: